Ik heb jarenlang hier op web-log.nl mijn blog bijgehouden. Tot veel plezier. Naast dit blog heb ik in de loop van de jaren meerdere sites en blogs opgezet. Omdat Google zogenaamde "multiple content" niet prettig vind, ga ik mijn blogs minderen. Dus dat betekend dat ik niet meer hier op http://superchubby.web-log.nl actief zal zijn.

Voor actuele informatie en blogs kun je vanaf nu terecht op http://www.ericverberne.nl

Bedankt iedereen die me op dit blog heeft gevolgd. Hoop dat je dat ook gaat doen op mijn eigen site

Groetjes,
Eric

P.S. Je kunt dus alles over me lezen op http://www.ericverberne.nl

Vandaag heb ik weer een enorme stap voorwaarts gezet. Al lange tijd wil ik met een auto rijden. Daar heb ik al eerder over geschreven. Dit weekend is het dan zover.  Ik heb al maanden geleden uitgezocht waar ik dat het beste kan doen. Ook omdat ik mijn scootmobiel daar moet kunnen stallen. Het beste en vriendelijkste kwam Hertz uit de bus. Gisteren heb ik mijn huurauto opgehaald. Een automaat omdat ik dat prettig en relaxed vind rijden. Toen de jongen hem ging halen zei ik nog xe2x80x9ceen ruime auto graagxe2x80x9d. Vanwege mijn toch nog grote formaat natuurlijk. Hij nam het heel letterlijk! Ik kreeg een Peugeot 5008 mee. (http://twitpic.com/48hq85) Een grote MPV waar je met 5 volwassenen en een hoop bagage nog comfortabel kunt reizen. Heerlijk!

De eerste kilometers waren een beetje eng. Toch wel. Zeker met zoxe2x80x99n grote auto. Ging ik direct naar huis? Ben je gek! Nee natuurlijk niet. Ik ging waar ik al heel lang naar toe wil gaan. Naar de zee! Ik hou van de zee. Daar heb ik een verbintenis mee die heel diep gaat. Ik reed dus richting Haarlem en daarna naar Zandvoort. Eerst wel in de avondspits maar gaandeweg werd het steeds rustiger. Uiteindelijk haalde ik het nog voor de zon onderging. En daar was het me om te doen. Op zijn Amsterdams gezegd xe2x80x9cIk wilde de son in de see sien sinken!xe2x80x9d. Het was prachtig! Zie deze foto maar op http://twitpic.com/48ib17. Echt mooi om te zien. Ik heb al zo lang niet meer een zonsondergang gezien! Daarna onder de indruk teruggereden naar huis. Onder mijn huis is een parkeergarage en ik heb geregeld dat ik hem daar kan parkeren. Wel lastig met zoxe2x80x99n grote kolos. Helaas niet helemaal zonder krassen maar ja, dat zien we later wel weer.

Vandaag (zaterdag) was dan de grote trip gepland. Een complete rondreis rond het IJsselmeer. Een mooie rondrit die in een dag goed te doen is, had ik zo bedacht. Voor veel mensen is een rondritje in een auto iets heel normaals. Voor mij zeer allerminst! Nog niet zo heel lang geleden kon ik alleen liggend vervoerd worden. In een speciale brede ambulance die ver van tevoren geregeld moest worden. Ook de Thuiszorg hulpen moesten op de hoogte zijn van dit speciale vervoer en de tijdstippen. Een hoop geregel voor enkel een ritje heen en weer naar een ziekenhuis. Dit doe je niet voor een kopje thee in Tietjerkstadeel. Enkel als het ECHT noodzakelijk was.

Hoe anders was het vandaag. Om 7 uur ging mijn wekker. Na mezelf lekker gedouched te hebben boven (de trap is geen belemmering meer), heb ik mezelf aangekleed (kan ik ook weer), heb mijn eigen ontbijt gemaakt en zonder morsen naar de woonkamer gebracht. Daarna nog wat laatste voorbereidingen en op pad! Zonder enige hulp van wie dan ook! Zelfstandigheid en vrijheid daar gaat het om. De afstand van mijn huis naar de garage was voorheen ook niet voor te stellen. Nu geen enkel probleem. Na de TomTom gexc3xafnstalleerd te hebben ging ik onderweg. Yes I can!

Eerste stop was Durgerdam. (http://twitpic.com/48pqzm) Een pittoresk dorpje direct buiten Amsterdam. Langs de dijk in vele bochten gaat een smal weggetje. Zo eentje waar je van denkt dat het eenrichtingsverkeer is, maar nee dus. Als je iemand tegenkomt moet je beiden in de berm om elkaar te passeren. Die zou ik nog veel meer tegenkomen vandaag. Genietend van het uitzicht kwam ik via Uitdorp bij Marken terecht. Daar kan je niet met de auto van buitenstaanders xe2x80x9cnietonssoortmensenxe2x80x9d binnen. Foto gemaakt en dus snel weer verder.

Daarna kwam ik in een plaatsje dat ik alleen maar van de landkaart en plaatjes kende. Maar dat me met open armen ontving! Monnikendam. Ik kreeg meteen al een gevoel dat ik thuis kwam toen ik daar binnen reed (http://twitpic.com/48q70e). Een open en warme sfeer kwam me tegemoet. Leuke huisjes, aardige mensen, een gezellige zaterdagmarkt, wat wil je nog meer. Al jaren ben ik een fan van mooie jachten en in Monnikendam is een werf die hxc3xa9xc3xa9l mooie jachten maakt. De werf Hakvoort had vandaag een pracht schip voor de werf in het water liggen. Dus de auto geparkeerd en op een bankje zitten genieten van dit mooie jacht (http://twitpic.com/48q6pa). Heel aardige mensen met een paar honden kwamen nog gezellig even kletsen. Een leuke sfeer dat was direct al duidelijk!

Oke, wat gaan we nog meer zien? Het beroemde Volendam natuurlijk. Daar binnengekomen bleek met de zaterdagmarkt en de toch al niet zo makkelijke autoroutes xe2x80x9cDe dijkxe2x80x9d niet te bereiken. Geen nood toch leuk om er geweest te zijn. Via TomTom werd ik door een paar buitenwijken richting Hoorn begeleid. Ook heel mooi met een prachtige haven.

Ik kwam nu steeds dichterbij mijn echte doel: De afsluitdijk. Dat is het meest noordelijk dat ik al meer dan 10 jaar ben geweest. Met een openheid en een weidsheid die enorm is. En ja hoor, na een stukje snelweg reed ik al heel snel op de afsluitdijk. Een gevoel van overwinning overweldigd me. Ik heb het gehaald. Op de eerste parkeerplaats ga ik even genieten. Van het uitzicht. Van de weidsheid. Van het zelfstandig daar zijn. Van de vele kiloxe2x80x99s die ik kwijt ben geraakt waardoor ik er kan zijn. Van de vrijheid die daar heerst. Van de zeelucht. Van de zeemeeuwen die rondvliegen. Van dit alles zat ik te genieten. Van mijn kruin tot aan het uiteinde van mijn tenen! Echt waanzinnig dat ik dit heb bereikt! Al die jaren ploeteren en zware lasten ben ik toch maar mooi hier aangekomen. Ik kan een grote grijns niet van mijn gezicht af krijgen. Kijk maar op http://twitpic.com/48rda5 :D Een voorbeeld van ultiem geluksgevoel zoals op twitter werd gezegd. Uiteraard deel ik mijn belevenissen op twitter en die leefden vandaag echt met mee. Dat maakt het gevoel nogmaals sterker.

Even verderop, halverwege de afsluitdijk, is weer een parkeerplaats. Ditmaal met een monument. Dus ook weer even een stop gemaakt. Nog steeds geniet ik van de uitgestrekte weidsheid van het IJsselmeer en de Waddenzee. Prachtig om te zien. Ook zie ik dat in het gebouwtje een self-service restaurant gevestigd is. Mooi moment om even een kopje thee te gaan drinken dacht ik zo. Dus ik stap uit mijn auto en loop er naar toe. Daar is een trap naar beneden. Gelukkig is dat geen probleem meer. Door de voordeur kom ik in een heel klein halletje met nog wat trapjes en twee tegen elkaar openslaande deuren. Ook dat is geen belemmering. Dan kom ik in een allercharmants restaurantje. De oppervlakte is minder dan mijn huiskamer. De sfeer is er erg leuk. Met allerlei memorabilia van het bestaan van de afsluitdijk aan de muren en aan het plafond. Een druk, gezellig maar ook heel klein restaurantje. http://twitpic.com/48rtm0 

Ik loop naar de afgiftebalie. Daar staan diverse etenswaren uitgestald. Ik bestel bij de kassa een kopje thee en iets te eten er bij. Met het dienblad loop ik door de smalle gangpaadjes naar een tafel aan de achterkant van het restaurant. Die tafel staat vast aan de grond. De banken ook! En die staan hxc3xa9xc3xa9l dicht tegen elkaar aan. Daar pas ik toch niet tussen! Toch maar proberen, Eric. Ik ga zitten. En ja hoor! Het past! Ik kan het haast niet geloven. Ik pas tussen de banken en de tafels in. Wat nog meer is, ik heb ruimte over. Het is mindboggling om dit te beseffen. In gedachten heb ik nog steeds dat grote lichaam van ver over de 200 kilo. Maar dat is al lang achter me gelegen. Nu kan ik, als ieder ander, zoxe2x80x99n klein restaurant in, door de smalle looppaden lopen (geen paniek of pijn in mijn benen) en zelfs in de banken aan tafel zitten. Het gevoel van overwinning is EEENNNORM! Ik zit daar te genieten van mijn kopje thee maar vooral van deze mijlpaal in mijn leven. Dit voelt zooooo goed!

Dit maakt zoveel meer mogelijk. Dat opent deuren (letterlijk) naar allerlei evenementen, uitgaansgelegenheden, theaters, bioscopen, you name it! Met dat besef neem ik daar weer afscheid en ga het smalle portaaltje door en neem de lange trap naar boven. Zonder enig centje pijn of zelfs maar iets van benauwdheid of buiten adem zijn kom ik bij de auto weer aan. Dit heb ik maar mooi bereikt!

Verder de indrukwekkende afsluitdijk over. Net aan de andere kant ligt het mooie plaatsje Makkum http://twitpic.com/48s3b1. Weer zoxe2x80x99n charmant plaatsje. Er gebeurd zoveel buiten je eigen belevingswereld waar je niet eens besef van hebt als je zo lang binnen zit. Mooi om te ontdekken. In Makkum is ook een werf gesitueerd. De Vries Feadship XL Makkum werf. Deze maakt PRACHTIGE jachten. Echt het summum van de top van superjachten wereldwijd. Daar zijn ze beroemd en erkend om. Ik ben al jaren fan van ze. Beter dan een Rolls Royce voor de autoxe2x80x99s zogezegd. Een Maybach is beter qua kwaliteit dan. Ik sta op de kade tegenover xe2x80x9cde kathedraal van Makkumxe2x80x9d. Een giga grote doos met daarop het logo van de werf (http://twitpic.com/48s4ew). Dit is mijn ultieme droom. Een jacht van Feadship XL en daar de wereld mee rond varen. De ultieme vrijheid! Wat ook meespeelt is dat in 2008 op deze exacte plek ook HM koningin Beatrix en haar familie hebben gelopen tijdens koninginnedag. Ik heb het toen vanuit bed op televisie gezien en wenste daar toen bij te zijn. Maar dat was toen nog ondenkbaar. Nu kan het dus wel.

Vanuit Makkum rijd ik door een hele lange reeks van heel kleine dorpjes langs het IJsselmeer. Gedirigeerd door de ec0-tour van TomTom kom je op de meest bijzondere plekjes terecht. Dorpjes met leuke namen als Piaam, Kooihuizen, Gaast, Molkwerum en nog vele anderen. Met een maar een paar straten met huisjes. Maar wel met sfeer en eigenheid. Midden tussen de boerderijen rijd ik door de landerijen richting Stavoren. Ik wil het Vrouwtje van Stavoren zien natuurlijk. Toevallig (?) begeleid door een brandweerwagen kom ik in dit leuke havenstadje aan. Aan de haven staat ze. Nog steeds turend over het grote water. Uiteraard ook daar een foto gemaakt http://twitpic.com/48sruc. Een stel tieners is druk bezig op de kade met een grote barbeque om hem gaande te krijgen. Het leven speelt zich af op straat hier! Mooi om te zien.

Het begint ondertussen alweer te schemeren. Het is een mooie dag, maar ik voel ook wel aan mijn lichaam dat het mooi genoeg geweest is. Ik ga derhalve via provinciale weggetjes en snelwegen via de Flevopolder naar Amsterdam terug. Af en toe met een kleine file van stilstaande en langzaam rijdende autoxe2x80x99s. Dan komt de automaat mooi van pas. Gewoon gas geven en remmen. Meer is niet nodig. Erg relaxed rijden zo.

Uiteindelijk kom ik na meer dan 300 kilometers gereden te hebben weer thuis. Het was een prachtige dag! Het weer was prachtig, een mooie lente achtige dag. De dorpjes en weggetjes waren pittoresk en hadden ieder hun eigen charme. Maar wat het meest bijzonder is wel de persoonlijke groei die ik vandaag ervaren heb. Na zoveel jaren aan bed vastgekluisterd geweest te zijn. Of met mijn scootmobiel enkel in Amsterdam rond kunnen rijden. Dat heeft toch beperkingen. Niet alleen fysiek maar ook visueel en mentaal. Nu keek ik uit over grote vlakten. Met schier oneindige velden en landerijen. Zo ontzettend mooi dat het me ook mentaal veel ruimte gegeven heeft. Ik haalde veel meer lucht dan ik voor mogelijk hield. Mijn longen werden echt gevuld met schone lucht. Het heeft me zoveel meer gegeven dan enkel een dagje uit. Het geeft me een hernieuwde blik op alles, inspiratie, ideexc3xabn, en toekomstige mogelijkheden. Van nog meer buiten de comfortzone gaan. Steeds weer.

Ik heb vandaag meer dan 300 kilometer gereden. Maar nog vele malen verder op spiritueel en mentaal gebied. Dit was een TOPDAG! Dit was enorm enerverend om te mogen mee maken en delen met anderen. Dit roept zo naar meer. Ik kan haast niet wachten wat er in 2011 allemaal nog meer gaat gebeuren!

Groetjes,
Eric

Velen van ons hebben een haat-liefde relatie met eten. De ene keer kunnen we zielsveel genieten van heerlijke maaltijden. Het volgende moment worstel je met hoeveel en wat je moet eten omdat je gewicht en gezondheid niet meer akkoord is.

Passie voor eten is heerlijk. Ik heb het zelf ook al jaren. De voorpret van het plannen, boodschappen doen en dan het bereiden met alle kruiden en ingredixc3xabnten die het nog lekkerder maken. Daarna het genieten van een zorgvuldig en met liefde klaargemaakte maaltijd is een van de mooiste dingen in het leven. Zeker als je het kunt delen met vrienden en familie is het een waar genot. De feestdagen zijn daarom ook bij velen favoriet.

Maar ja, het bourgondische leven heeft ook een keerzijde. Vooral in januari wil de weegschaal een verkeerde kant in slaan. Daarom is HET belangrijkste goede voornemen op 1 januari al jarenlang afvallen. Maar helaas houden slechts enkelen dit voornemen daadwerkelijk lang vol. Aan het einde van januari zijn de meeste van deze voornemens al naar de achtergrond verdwenen. Jammer, maar wel de realiteit helaas.

Weer een dieet?

Maar wat moet je dan doen? Weer een dieet? Heeft Sonja Bakker geholpen? Of dokter Frank? Of toch maar dat nieuwe Dukan dieet proberen? Als iets al keer op keer niet gewerkt heeft, waarom zou de volgende keer wel werken? Omdat je deze keer wel het doorzettingsvermogen zou hebben? Je hebt allang bewezen dat je doorzettingsvermogen hebt doordat je keer op keer toch de strijd aangaat. Maar waarom zou dieet Z wel werken als A tot en met Y niet hebben gewerkt? Loop niet iedere keer weer tegen de muur aan maar probeer de deur in die muur te vinden.

Probeer uit te vinden wat jouw verhouding is met voeding. Probeer te achterhalen wat je voedingspatroon is en wat je daar aan kunt veranderen. Als we aan voeding denken dan roept dat vaak van alles bij ons op. Bij de xc3xa9xc3xa9n een verlangen, bij de ander spanning, bij weer een anderxe2x80xa6 ontkenning?

Wat betekent voeding voor jou? Waar staat voeding voor? Enxe2x80xa6 waar niet voor?

Maar hoe doe je dat? Dat lukt je niet alleen, daar heb je hulp bij nodig. Door iemand met zowel grondige theoretische kennis als praktische methoden om je relatie met voeding en voedingspatronen te doorgronden. Iemand zoals Thosten Meininger bijvoorbeeld. Hij is natuurgeneeskundig therapeut xc3xa9n levensmiddelentechnoloog en expert op het gebied van voeding. Tesamen met Josienna Davidse, psycholoog, transformatietherapeut en autoriteit op het gebied van systemisch werk organiseert hij een themadag voeding.

Themadag Voeding

Deze themadag over voeding en voedingspatronen is bedoeld voor iedereen die een blik wil werpen op zijn of haar verhouding met voeding. Je vragen rond voeding beantwoorden ze door middel van systemische opstellingen: een fenomenologische methode waarmee je o.a. projecties in kaart kan brengen. Wat dat allemaal is ervaar je ter plekke. Systemisch werk gaat namelijk verder dan ideexc3xabn over goed en fout of inzicht en kennis verwerven.

De eerstvolgende themadag is op 10 februari. Volgende week donderdag dus al! Er zijn nog maar 20 plaatsen beschikbaar. De inschrijving sluit zaterdag al, maar vol is vol! Dus schrijf je nu al in op http://www.vastenretraite.nl/themadag-voeding.html.

BONUS!

Maar wacht nog even! Ik heb een pracht van een deal weten te bemachtigen voor jou. Als je je nu inschijft met de speciale referentiecode EVfeb27 krijg je een hele mooie bonus:

1 consult of coaching van maximaal een half uur via skype (of evt. telefoon) t.w.v  xe2x82xac 37,50

Dus wacht nu niet langer en schrijf je nu in op http://www.vastenretraite.nl/themadag-voeding.html en vul de referentiecode EVfeb27 in om de extra bonus te krijgen. Je bent het waard om dit te doen. Wees wel snel want de inschrijving sluit zaterdag al en vol=vol!

Veel succes en vooral plezier daar!

Eric

In de afgelopen jaren ben ik, zoals je waarschijnlijk al weet, bezig om structureel en blijvend veel gewicht af te vallen. Gaandeweg kan ik weer meer doen dan in het verleden. Dit zijn voor mij mijlpalen. Sommige klein, anderen echt grote mijlpalen die ik mag meemaken. Iedere keer als ik dat beleef dan vier ik dat ook. Dat houd voor mij de motivatie hoog. Iedere keer weer dat ik iets van mijn "normale" leven terug krijg. Wat voor anderen misschien heel normaal is, is voor mij een bijzondere gelegenheid.

Op de drempel van 2011 kijk ik nog eens even terug naar de mijlpalen die ik in 2010 heb mogen meemaken. Deels omdat ik zoveel gewicht verloren ben. Maar zeker ook omdat ik constant de grenzen opzoek van wat ik kan doen. De comfortzone is prettig maar ik merk keer op keer dat het enorm spannend en leuk is om buiten de comfortzone te gaan. Als je dan iets voor mekaar krijgt dat je voorheen niet kunt of durft dan geeft dat een enorme kick. Een adrenaline buzz die je motiveert om nog meer door te gaan.

Mijlpalen

Een kort overzicht van enkele, grote en kleine, mijlpalen die ik mocht meemaken in 2010:

• 8 april. Voor het eerst sinds jaren weer als passagier in een auto gezeten en op de snelweg gereden.
• 8 april. Voor het eerst ooit een seminar meegemaakt buiten Amsterdam met mede internetondernemers. Dit evenement was een enorme stap buiten mijn comfortzone en een ENORME overwinning. Zeker toen ik een staande ovatie kreeg.
• 11 juli. Mijn eigen lunch bereid en veilig en zonder morsen naar de woonkamer gebracht.
• 12 juli. Laatste gewicht deze eeuw met 175 kilo.
• 16 juli. Bexc3xabindiging verzorging. Me zelfstandig kunnen wassen in de douche en andere verzorging zelf doen. De vrijheid die ik hiermee heb terug gewonnen voelt erg goed.
• 19 juli. Voor het eerst sinds tijden weer op het bankje op het balkon gezeten. Lekker in de zon genieten van het leven. Het bankje kan me houden!
• 11 augustus. Met etappes 1 kilometer gelopen! In 2009 kon ik met moeite net 10 meter lopen. Dit is een grote overwinning!
• 21 september. Voor het eerst deze eeuw ZELF in een auto gereden tijdens een proefrit. Een giga adrenaline kick! Nog meer zelfstandigheid en vrijheid in het verschiet.
• 15 oktober. Door al het gewichtsverlies kon eindelijk een intake bij de tandarts plaatsvinden. Mijn gebit wordt grondig verbeterd wat erg nodig is omdat het onderhoud van de tandarts niet kon vanwege mijn gewicht.
• 18 oktober. De bankjesroute in het hof waar ik woon in 1 keer achter elkaar door gelopen in plaats van iedere keer uitrusten tussendoor.
• 9 november. Ik ben een enorm grote filmliefhebber maar heb jarenlang, ik weet echt niet meer hoe lang, niet naar een bioscoop gekund. Op deze dag heb ik de film Love, Eat, Pray in de bioscoop gezien EN ik ben een giga grote trap afgelopen.
• 14 november. In een winkel rustig rondlopen, een paar borden uitzoeken en vergelijken en bij de kassa (achterin de winkel) kopen. Daarna nog een kort praatje gemaakt met winkeleigenaar. Dit alles te voet! Gewoon lopend dus zonder hulpmiddelen of pijnen.
• 16 november. Voor het eerst sinds heel lang een theatershow, Cirque du Soleil Totem, gezien op een gewone theaterstoel. Het was een topavond met vrienden.
• 15 december. Na vele jaren mijn haren en baard zelf gedaan te hebben met een tondeuse, naar de kapper gegaan. Met een volledige behandeling inclusief haar/baard verven. Een heerlijk verwennen waar ik van genoten heb.

De grootste mijlpaal

De grootste mijlpaal voor 2010 is toch wel dat ik mijn einddoel, die ik op 1 januari gesteld heb, gehaald heb. Ik weeg nu 150 kilo. Ik ben dus ook 150 kilo afgevallen. Ik ben nu de helft van wie ik was in 2008! Een enorme transformatie. Ik ben nu op driekwart van het afvalproces van 300 kilo naar 100 kilo. Een echt grote mijlpaal!

Buiten de comfortzone

Voor het nieuwe jaar 2011 ben ik hxc3xa9xc3xa9l benieuwd welke spannende en leuke mijlpalen ik mag gaan beleven. Ik kijk er al naar uit. Wat ik ga doen om dit te gaan beleven is zo veel mogelijk buiten de comfortzone te gaan. Alleen dan kun je dit soort grote en kleine mijlpalen meemaken. Dat is het afgelopen jaar wel gebleken. Dat ga ik dus ook blijven doen.

Doel van 2011

Welk doel ga ik nu stellen om te halen op of voor 31 december 2011? Die vraag houdt me de afgelopen dagen al bezig sinds ik dinsdag mijn doel van 2010 behaald heb. Zou ik het aandurven om 100 kilo al te gaan stellen? Of ergens halverwege? Ik ben er me van bewust dat de kilo's steeds minder snel er af zullen gaan naarmate ik steeds minder ga wegen. Ook ben ik er van overtuigd dat de wet van de aantrekking en het visualiseren van mijn doel meegewerkt hebben om doel te bereiken. Dus als ik nu een doel stel dan zal ik dat ook moeten kunnen halen.

Ik heb uiteindelijk mijn doel van 2011 gesteld op een gewicht die ik heb gehad voor mijn eetstoornis en mijn latere eetverslaving begon. Voordat mijn leven dus door mijn obsessies met eten werd overgenomen. Ik had toen een zittend beroep en deed niet meer aan sport. Maar ik had wel een "normaal" leven waar ik gewone kleren kon kopen in de winkels. Toen woog ik tussen de 100 en de 120 kilo.

Mijn doel voor 31 december 2011 is 120 kilo wegen

Voor de rest ga ik nog meer mijn best doen om anderen te helpen die nu al een operatie ingreep hebben gehad om af te vallen (bariatrie). Of diegenen die er aan zitten te denken.

En wat is jouw doel voor 2011? Wat ga jij bereiken op 31 december 2011? Ik wil in ieder geval jou de beste kansen en mijlpalen toewensen voor dit nieuwe jaar. Dat je mag bereiken wat je voor ogen hebt en nog verder.

Groetjes,
Eric

Zaterdag is voor mij meestal marktendag. Dan maak ik een rondtocht langs enkele markten in Amsterdam in een grote cirkel door de stad. Ik begin bij de Dappermarkt, daarna door naar de Albert Cuypmarkt, de Lindengrachtmarkt, de Noordermarkt, de Nieuwmarkt en uiteindelijk de Waterloopleinmarkt. Iedere markt heeft zijn eigen karakteristiek en sfeer. Op de Dappermarkt kom ik vaak bekenden tegen en heeft een aantal vaste kramen waar ik de kaas, brood en fruit koop. Mijn vaste markt ook op andere dagen. De Albert Cuypmarkt is meer cosmopoliet met meer toeristen en daarop gerichte kramen. De Lindengrachtmarkt in de Jordaan heeft weer een heel andere dynamiek met de langgerekt markt. Meer intiem en gezellig. Daar zit bijvoorbeeld ook een olijvenkraam met zeer enthousiaste mannen die met plezier hun waren verkopen. De Noordermarkt is meer gericht op de biologische producten en op antieke spullen. De Nieuwmarkt is voor de macrobiotische zeer politiek correcte producten. Heerlijke jams kun je hier bijvoorbeeld kopen. De Waterloopleinmarkt tenslotte heeft allerlei tweedehands spullen die interessant kunnen zijn. Vaak ga ik daarna nog bij mijn vaste AH voor de reguliere boodschappen. Als ik dan thuiskom is mijn scootmobiel helemaal beladen met allerlei boodschappen en kan ik er weer een week tegenaan.

Halverwege de marktendag ziek naar huis

Zoxe2x80x99n rit door de stad is heerlijk, je ontmoet allerlei verschillende mensen. Van allerlei soorten en lagen van de bevolking. Prachtig om mee te maken. Zo ook die ene zaterdag. Het was wel heel koud. Jarenlang heb ik het altijd warm gehad. Zelfs staand in de sneeuw had ik het nog warm en kon ik staan te zweten. Maar sinds mijn gewicht gehalveerd is krijg ik het xe2x80x9cineensxe2x80x9d ook koud. Daar moet ik nog echt aan wennen. Dus halverwege ben ik, vlakbij het Leidseplein, in een goed hotel in de lounge even gaan opwarmen. Met een lekker potje thee met warm appelgebak en een mooi uitzicht op de buitenwereld kwam ik even lekker bij. Daarna weer onderweg naar de Lindengrachtmarkt. Maar toen voelde ik me ineens niet goed worden. Mijn rug ging pijn doen, ik kreeg hoofdpijn en ik voelde me helemaal niet goed worden. Dan maar direct terug naar huis. De markten komt wel volgende week (dacht ik). Thuisgekomen viel ik in slaap en werd pas xe2x80x98s avonds laat wakker. Maar ik was nog steeds moe en ik voelde me nog erger. Mijn temperatuur bleek ook verhoogd. Diezelfde avond klom het omhoog tot 39,8 graden. Ziek dus. Mijn lichaam reageert dan direct met hoge koorts en daar vertrouw ik ook op. Op maandag kwam de huisarts langs en die zei dat het geen blaasontsteking was (kon het ook zijn) maar een zware griep. De rest van de week lag ik dus in bed om echt uit te zieken. Langzaam werd ik weer wat beter en vrijdagxe2x80x99s kon ik weer gewoon rondlopen in huis.

Ik wilde naar de winkel om nieuwe en verse boodschappen te doen. Helaas zeiden buren dat de lift het niet deed. Hij zou diezelfde dag gemaakt worden. Okxc3xa9 dacht ik. Ik heb nog wel wat in de kasten staan. Dan ga ik morgen wel boodschappen doen. Mijn marktendag weer. Maar helaas, het zou anders lopen.

Lift stuk!

Zaterdag ging ik vol vertrouwen naar buiten. Toen ik bij de lift kwam deed hij het helaas niet. Ik dus bellen met Otis. xe2x80x9cWat is er aan de hand? Hij zou gisteren al gemaakt zijn toch?xe2x80x9d Er werd gezegd dat de monteur onderweg is. Dat was om 11 uur xe2x80x98s ochtends. Na vele vele telefoontjes kwam uiteindelijk de monteur om 5 uur xe2x80x98s middags. Gelukkig want dan kan ik in ieder geval nog naar de supermarkt voor mijn hoognodige boodschappen. Ik had helemaal niets in huis. Dus weer de jas en sjaal aan en naar de lift. Zodra de monteur klaar is ben ik de eerste die naar beneden gaat. Toen ik daar aan kwam zag ik twee man bezig. Maar de lift deed het nog niet. Na vele pogingen kwam een van de monteurs naar boven lopen. xe2x80x9cIk heb slecht nieuws helaasxe2x80x9d. Het leek dat de lift het niet deed vanwege stroomstoring. Maar toen dat verholpen was bleek de motor doorgebrand te zijn. De motor moet opnieuw omwikkeld worden en in een bad voor 24 uur gedaan worden. Daarna kan hij er pas weer ingezet worden. Al met al duurt het vele dagen. xe2x80x9cDonderdag wordt de motor er weer ingezet. Dan doet hij het pas weerxe2x80x9d. Wat?! Maar dan zit ik dus een hele week vast in huis! Ik kan met mijn scootmobiel niet met een andere lift naar beneden want die is er niet. xe2x80x9cSorry meneer, maar meer kunnen we aan de lift niet doenxe2x80x9d.  Gelukkig begrepen ze wel mijn noodzaak om boodschappen in huis te krijgen. Ik had helemaal niets in huis na een week ziek te zijn geweest en daarvoor had ik niets in huis kunnen halen. Ze waren zo lief om voor mij boodschappen te doen. Ik heb op een briefje opgeschreven wat ik nodig had. Een heleboel want ik moet het tot donderdag volhouden.

De autorit die niet doorging

Al weken geleden had ik gepland om dinsdag 30 november een auto te huren. Al eerder schreef ik er over dat ik ging autoxe2x80x99s passen, een proefrit maken om te zien of ik nog in een auto kan rijden. Nu was het dan na maanden van voorbereiding zover. Ik had deze dag uitgekozen omdat dat de verjaardag is van mijn moeder. Mijn plan was om met de auto naar de kust te rijden. Ik wil al heel lang de zee zien en proeven. Daarna naar het noorden door Noord-Holland, over de afsluitdijk naar Friesland en door de polder heen naar Almere. Daar wonen mijn ouders. Mijn plan, waar ik al weken over had gefantaseerd, was om dan plotseling voor de deur te staan en mijn moeder, en de hele familie, te verrassen. Het is al jaren geleden dat ik bij hun thuis was geweest en toen was het een heel georganiseer om er te komen en afhankelijk van het invalidenvervoer. Nu zou ik dan op eigen kracht er gekomen zijn. Een absolute mijlpaal in mijn leven. Weken van te voren had ik de auto, bij die ene verhuurder waar ik met mijn scootmobiel naar binnen kan, gereserveerd en betaald. Maar helaas, het had niet zo mogen zijn. Mijn mijlpaal en de verrassing van mijn moeder kon niet doorgaan omdat ik niet naar buiten kan gaan omdat de lift het niet doet. Toch nog afhankelijk van anderen. Nog niet helemaal onafhankelijk. Een absolute domper. Die dag voelde ik me niet best. Zeker niet toen ik het uitlegde aan mijn moeder. 

Opgesloten in huis

Het enige dat ik kon doen was afwachten. Ik kan wel de trap in mijn huis nemen om naar boven of naar beneden te gaan, maar de trap van het gebouw naar beneden en naar boven lopen is nog te grote inspanning. Bovendien kan ik als ik beneden in de hal ben toch nergens heen. De trap af zou nog mogelijkerwijs kunnen maar alle 6 trappen oplopen is nog echt een onneembare barrixc3xa8re. Dat heeft dus geen nut om het te doen want dan ben ik beneden in de hal en kan geen kant op. Dan ben ik nog slechter af.

Als je een dag in huis blijft omdat je het druk hebt, of dat je er voor kiest om niet naar buiten gaan dan is het geen punt. Zelfs als dat twee of zelfs drie dagen duurt dan is het nog vanwege je eigen keuze. Maar als je gedwongen bent om binnen te blijven zitten is dat een ander verhaal. Dan ben je opgesloten buiten je eigen wil om. Dan ben je van je vrijheid berooft. Dat voelt alsof je in een gevangenis zit. Net als een crimineel. Maar die wordt nog een of meerdere keren per dag gelucht in de buitenlucht. Dat zit er voor mij niet in. Ik kan niet naar beneden gaan om zelfs nog maar in het hof op een bankje te zitten. Nog meer opgesloten dan een crimineel dus. Maar zonder iets gedaan te hebben of iets op mijn kerfstok te hebben. Dat voelt verrot.

Wachten, wachten, wachten

Het enige dat ik kon doen is wachten, de dagen aftellen tot het donderdag is en de lift het weer doet. Ze hadden me gezegd dat maandag de motor eruit gehaald wordt. Dinsdag wordt de motor omwikkeld en woensdag in een bad gezet. Donderdag wordt hij dan weer ingebouwd. Wachten dus tot donderdag. Die ochtend was ik dus opgewonden om weer naar buiten te kunnen gaan. Maar van de buren en anderen hoorde ik dat er geen monteurs bezig waren. Dan maar weer bellen met Otis. Maar die konden me niet doorverbinden met de monteur. Noch met de hoofdmonteur. De hele dag bellen en proberen om een van deze twee aan de lijn te krijgen. De uren kruipen voorbij en het werd al weer donker toen ik uiteindelijk de hoofdmonteur aan de lijn krijg. xe2x80x9dNee hoor meneer, de motor zit er nog in. Die wordt pas aanstaande maandag er uit gehaaldxe2x80x9d. WAT!!!! Dus ik zit dit weekend en wie weet hoe lang nog in huis opgesloten! Volgens de hoofdmonteur zou ik pas vanaf woensdag weer naar buiten kunnen gaan.

Gedurende de week had ik ook al contact gehad met de woningbouwvereniging. De huismeester had me gezegd dat ze er achter aan zat om de lift aan de praat te krijgen. Ze had zelfs een bloemetje gebracht als troost. Wel lief van haar. Zodra ik de hoofdmonteur gesproken had heb ik haar gebeld. Zij had het ook gehoord en beloofde me dat de lift maandag weer zou werken. De een zegt maandag, de ander woensdag. En wie heeft er gelijk? De hele week was nog uit te houden omdat ik xe2x80x9cwistxe2x80x9d dat ik donderdag naar buiten kon gaan. Daar kon ik me op focussen. Nu is er niets zeker. Wie weet duurt het zelfs nog langer dan woensdag voor ik naar buiten kan gaan. Ik word gek hier binnen!

De dagen kruipen voorbij. Mijn energie daalt steeds meer. Ik merk dat er nauwelijks werk uit mijn vingers komt. Ik zou juist deze dagen kunnen gebruiken om werk te verzetten. Maar de zin en energie ontbreekt me steeds meer om iets gedaan te krijgen. Het weekend komt en gaat. Maandag komt en gaat. De lift doet het nog steeds niet. Dinsdag? Ook niets. Woensdag dan? Nog steeds niets! Er werd nu gezegd dat hij het donderdag zou doen. Maar donderdags was er geen monteur te zien volgens de buren. Al 3 weken zit ik dus nu al onvrijwillig opgesloten. De onzekerheid is om gek van te worden. Wanneer doet de lift het nu eindelijk?

De lift doet het!?

Als mijn huishoudelijke hulp aan het einde van de donderdagmiddag naar buiten gaat belt ze me beneden met haar mobieltje op. De lift doet het! Ze had de lift naar boven weten te sturen toen ze beneden in de hal staat. Ook al is het donker, ik wacht geen moment. Ik ga naar buiten! Mijn jas en sjaal aan en op de scootmobiel naar de lift toe. Daar druk ik gespannen op de knop en ja hoor de lift komt naar boven! Ik ga dus heel opgewonden de lift in. De deuren sluiten zich en ik druk op de knop naar beneden. Maar helaas, er gebeurt niets. De lift gaat niet naar beneden. Maar de deuren gaan ook niet open. Ik zit dus vast! Ik druk uiteraard meteen op de alarmknop. Er klinkt een automatisch bandje dat er zo spoedig mogelijk contact met me opgenomen wordt. Terwijl ik daar op wacht komen er allerlei buren naar de lift. Ze zijn willen me helpen maar krijgen de deuren niet open. Mijn directe buurman probeert het met een sleutel maar zonder resultaat. Een andere buurman wordt er bij gehaald. Die zou een speciale sleutel hebben voor deze lift. Maar die doet het helaas ook niet. Ondertussen is er nog steeds geen contact via de lift met de helpdesk. Ik bel met Otis en meld dat ik vast zit in de lift. Er komt een monteur aan. Wanneer dat kon ze niet zeggen. De buurman met de speciale sleutel komt terug met een andere sleutel. Gelukkig lukt het daarmee wel om de liftdeuren open te krijgen. Voorzichtig rijd ik achteruit terwijl twee buren de deuren open houden. Blij dat ik weer uit de lift ben maar voornamelijk zwaar teleurgesteld dat ik nog steeds niet naar buiten kan gaan.

Doet de lift het nu wel?

Vrijdagochtend belt mijn beste vriendin en buurvrouw dat de lift het doet. Ja maar, doet hij het nu dan echt? Zij had net de lift genomen dus hij zou het moeten doen voor mij. Maar ja, ik ben natuurlijk met een kar van 200 kilo plus mezelf een stuk zwaarder in zoxe2x80x99n lift dan een enkel persoon met wat boodschappen. Met toch wat twijfels ga ik nogmaals naar buiten. Bij de lifthal aangekomen komt de lift net als de dag daarvoor ook weernaar boven. Ik naar binnen. De deuren sluiten zich achter me. Na enkele seconden, die vreselijk lang lijken te duren, gaat dan toch de lift naar beneden! YES! YES! YES! Ik kan weer naar buiten! Gelukkig. Ik ben zo blij als een kind. Ik ga meteen door de hele stad rijden. Overal en nergens. Het maakt me niet eens uit hoe of waar. Als ik maar onder de mensen ben. Lekker de kerstsfeer proeven in de stad. Want die had ik nog niet gezien doordat ik 3 weken opgesloten zat.

Eindelijk weer een marktendag

Zaterdag ga ik dus xe2x80x98s morgens al lekker naar buiten. Eindelijk na weken thuis vast gezeten te hebben kan ik weer naar buiten. Lekker mijn markten over. De vaste marktlui hadden me gemist! Leuk he! Het voelt zo goed om weer lekker vrij te zijn om te gaan en staan waar je wilt. Op de Albert Cuypmarkt krijg ik nog een leuke verrassing. Daar staat een kraam waar ze extra grote kleding hebben. Daar koop ik al lang mijn poloxe2x80x99s. Ik koop een lekker warme sweater, maar maat 8XL is te groot! Ik kan nu al maat 6XL aan! Wat een leuk gevoel   Ik geniet!

Nieuwe mijlpaal: de kapper

Omdat ik nu weer vrij ben om te gaan en staan waar ik wil heb ik meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om een nieuwe mijlpaal te nemen in mijn leven. Het is jaren geleden dat ik voor het laatst in een kappersstoel zat. Puur omdat het lichamelijk niet mogelijk is om in zoxe2x80x99n smalle stoel te zitten en natuurlijk omdat die stoelen me niet konden houden. Maar nu ben ik bijna de helft van wat ik ooit woog. En nu kan ik wel in een normale stoel zitten. Nu zo vlak voor de kerst een mooi moment om weer eens naar een kapper te gaan.

Na een korte zoektocht op het internet heb ik een goede herenkapsalon gevonden op het KNSM eiland hier vlak bij: Gentleman. Gespecialiseerd ook in het verven van grijze haren. Nou heb ik die in de loop van de jaren best wel veel gekregen en dat mag wel eens aangepakt worden. Zelf had ik het al eens met zoxe2x80x99n zelfverfpakket geprobeerd maar dat was geen succes. Na een kort telefoontje meteen een afspraak gemaakt.

Ik heb een complete behandeling gekregen. Wassen en knippen. Hoofdhaar verven. Baardhaar verven (is ander soort haar blijkbaar) en baard trimmen. Ik heb genoten! Dirk Jan heeft me professioneel geholpen en ik ben heel blij met het resultaat. Ik zie er volgens mensen in mijn omgeving wel 10 jaar jonger uit. Yes!

Speciale kerstactie

Nu is het al weer een tijdje later en nog steeds ben ik bij de lift nog gespannen. Doet hij het wel of niet? Gelukkig nog steeds nog wel. Maar het maakt me nog meer vastbesloten om in 2011 onafhankelijk te worden. Dan wil ik xe2x80x9cgewoonxe2x80x9d de trap kunnen nemen als dat nodig is. Dan wil ik mijn eigen auto in de garage hebben staan zodat ik kan gaan en staan waar ik wil. Onafhankelijk van wie dan ook. Dat is mijn voornemen voor 2011. Ik wil iedereen een prettige feestdagen toewensen. Omdat ik iedereen wil laten delen in mijn geluk heb ik een speciale kerstactie opgezet. Ga maar eens kijken en wie weet doe ik je er plezier mee.

Groetjes,
Eric

In de afgelopen 2 jaar ben ik nu 142 kilo afgevallen. Een enorm groot getal. Voor anderen en ook voor mij bijna niet te behappen hoeveel dat wel niet is. Iemand zei eens tegen me "Weet je wel hoeveel pakjes boter dat is?". Jeetje dat is nog eens 4 keer zo veel. Daar kan ik me geen voorstelling van maken. Enorm veel, dat is wel duidelijk.

Nu heb ik de eer mogen ontvangen om genomineerd te zijn als Afslanker van het jaar 2010. Deze prijs wordt georganiseerd door de Valtaf site. Daar ben ik bekend onder de alias superchubby. De nominatie heb ik mogen ontvangen omdat andere deelnemers daar mij voorgedragen hebben. Met deze nominatie ben ik uiteraard al heel blij

Ik heb in het verleden, zoals de meesten al weten, hulp gehad met een scopinaro operatie om mijn afvalproject een goede start te geven. Dat was een pracht hulp die mij goed op gang gebracht heeft. Dat helpt je voornamelijk het eerste jaar. De verdeling in het 1e jaar is ongeveer 90% operatie en 10% eigen inzet en motivatie. Daarna is het precies omgekeerd. Dan is het 10% operatie en 90% eigen inzet en motivatie.

Ik ben bezig gegaan met het meer bewegen, meer lopen. Mijn maaltijden steeds beter en verfijnder kunnen bereiden. Mijn verzorging en verpleging is gedurende dit jaar gestopt omdat ik zoveel beter doe. Omdat ik nu weer zelf een heleboel kan doen. Een wereld van verschil met vorig jaar nog maar. Daarom ben ik eens te meer blij met deze nominatie omdat ik er veel voor doe om de kilo's er blijvend af te krijgen en te houden. En dat lukt me nog steeds!

Ik zou het prettig vinden als je zou willen stemmen op mij (als superchubby) op de Valtaf site. Als je daar nog niet aangemeld bent kun je dat gratis doen met een zogenaamd steunprofiel. Dan hoef je niet een heel profiel op te maken als je dat niet wilt

Stemmen kun je doen op de speciale Afvaller van het jaar 2010 pagina op Valtaf.

Alvast bedankt!!

Eric

De afgelopen tijd ben ik zoveel gegroeid. Juist niet lichamelijk maar zeker wel mentaal, spiritueel en in conditie. Er is nu zoveel meer mogelijk dat er een wereld voor me open gaat. Het is fantastisch!

Wat is er in de afgelopen paar weken veranderd? Allereerst zit ik nu zelden meer in mijn bed. Alleen om te slapen en als het lichaam even rust nodig heeft wat steeds minder vaak voorkomt. Soms niet een keer op een dag. Ik heb een tweede laptop gekocht die ik op de salontafel heb staan bij de loungebank. Op die manier kan ik toch werken maar ben niet gebonden aan bed. Dat is niet alleen een verandering van locatie maar zeer zeker ook een verandering van mentaliteit en houding. Als nu de deurbel gaat, loop ik naar de gang naar de hallofoon, open de voordeur zelf en begroet mijn gasten, als ze eenmaal boven gekomen zijn, bij de voordeur. Niet meer passief wachtend op bed, maar zelf actief bezig.

Wat ook anders is merk ik, dat ik nu dus ook gesprekken en diners heb met anderen gezeten op de bank. Dat geeft een veel prettiger gevoel zowel bij mij als bij de ander. Een meer gelijkwaardige positie dan ik hoog op dat bed als xe2x80x9cde ziekexe2x80x9d die bezoek krijgt. Nu gewoon gezellig kletsen met een kop koffie of thee die ik zelf in de keuken haal.

Relaxed en met gemak

Mijn huishoudelijke hulp zei laatst dat hij het zo prettig vind dat ik nu niet meer in paniek raak als ik even moet wachten omdat we elkaar in de gang tegen komen. Ook loop ik door naar het aanrecht, vul daar bijvoorbeeld de Senseo watertank, loop weer terug naar de tafel om het in te schakelen, loop weer naar de kast om een mok te pakken, pak uit de koelkast een yoghurtportie, pak de flesjes met vloeibare vitaminen, doe die met een tweetal spuitjes in de goede hoeveelheid in de yoghurt, en loop terug naar de tafel en ga dan pas zitten. En dat alles zonder moe te worden of er zelfs over na te denken! Het lukt gewoon. Een jaar geleden kon ik maar net 10 meter lopen en nog geen 20 seconden staan. Dat is een ware transformatie.

Cirque du Soleil

Ik ben uitgenodigd om naar de voorstelling  Totum van het Cirque du Soleil te gaan. Samen met een Amerikaanse vriend en een Nederlandse vriend. Erg leuk. Ik had in mijn hoofd zitten dat dat vanavond was. Dus ik ging op tijd daarnaar toe en kwam aan bij de grote tent vlakbij de Arena. Er waren wat kleine dingetjes bij de incheck met de kaartjes maar kon toch doorgaan. In de zaal zelf kon ik ook met de scootmobiel komen. Makkelijk zitten in de stoel en alles. Mooi! Alleen zat er iemand op een van de 3 stoelen die ik niet kende. Er werd dus gecontroleerd maar de kaartjes van die man waren juist. Toen bleek dat ik niet vanavond maar volgende week dinsdag een reservering heb. Ik lag in een deuk! Vandaar dat ik mijn vrienden niet gevonden had nog. Enfin, ik weer naar buiten met de geruststelling dat volgende week we een pracht plek vlak bij de piste hebben en ik er eenvoudig en makkelijk naar binnen kan rijden. Ook de stoel is prima op te zitten. Ik belde nog met met mijn beste vriendin om het hilarische nieuws te vertellen.

MEGA MIJLPAAL

Onderweg naar huis kwam ik op het Arenaplein met de winkels en de theaters. Ook Pathxc3xa9 Arena zit daar. Het is al een lang gekoesterde droom van mij om naar de bioscoop te gaan. Al minstens 10 jaar ben ik als filmfanaat niet meer in de gelegenheid geweest om naar de bioscoop te gaan. Puur vanwege fysieke beperkingen. Het ging gewoon niet. Maar nu misschien wel. Ik was al laatst bij de Theaterfabriek langs geweest om een stoel te passen. Dat lukte prima. Ze waren daar ook heel vriendelijk en begrijpelijk. Toen ik vanavond voor de bioscoop stond dacht ik xe2x80x9dIk waag het er gewoon op! Je weet nooit.xe2x80x9d Dus ik naar binnen en aan een van de medewerkers gevraagd of het mogelijk is om met mijn scootmobiel naar boven te kunnen gaan. Er was daar namelijk een ENORME grote trap die hoog naar boven gaat. Met nog een medewerker naar achteren de catacomben in. De lift daar was te klein. Maar wat wel kon was dat ik, zittend op een stoel, met de lift naar boven ga en daar naar de zaal loop. Dat was het voorstel van de medewerkers. Oke, doen we. Ik dus een kaartje gekocht voor de film xe2x80x9cEat Pray Lovexe2x80x9d. Een film die ik al wilde zien.

Even wachten nog beneden in de grote hal totdat de zaal open gaat. Ik keek zo naar boven de trap op en zag ook een roltrap. He, dat kan ik ook wel proberen. Als xe2x80x9cgewoonxe2x80x9d bioscoopganger het eerste stuk de trap op en daarna de roltrap. Even overlegd en de scootmobiel in de catacomben geparkeerd en weer terug gelopen naar de hal. Toen het tijd was ben ik dus de eerste trap opgelopen en door naar de roltrap. Nou moet je weten, dat ik dus al ik weet niet meer hoe lang niet meer op een roltrap gestaan heb. Staan was immers het grote probleem altijd. Zeker 10 jaar geleden. Zo lang ook ben ik niet naar een bioscoop geweest. Ik dus erop gaan staan. Het was een rare gewaarwording om te bewegen zonder zelf te bewegen. Ik moest even giegelen toen ik zo die hoge trap opging. En ja hoor, alles ging prima. In de zaal kon ik zelfs nog op mijn gemak de jas uitdoen voor ik in de stoel ging zitten. En die paste ook nog!

De film xe2x80x9cEat Pray Lovexe2x80x9d is een waanzinnig goede film met onder andere Julia Roberts. Het is een liefdesverhaal, reisverhaal maar bovenal ook een spiritueel verhaal. Dat spreekt mij enorm aan. Ik heb genoten! Je zit in de bioscoop helemaal IN de film. Geen afleidingen, geen reclames, geen internet of boeken of tijdschriften of wat dan ook die je er ook even bij doet. Niets anders dan dat mega grote doek met de film erop. Ik heb GENOTEN!

De trap

Aan het einde van de film even gewacht op de medewerker die me naar de lift zou brengen om weer terug naar beneden te gaan. Er is namelijk geen roltrap naar beneden. Enkel de lange trap met de vele tientallen treden. Die jongen kwam niet dus ik maar naar buiten de zaal gelopen. Daar zag ik ook niemand dus wat dan? Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben, langs de kant met de armleuning, tree voor tree helemaal naar beneden gelopen. Af en toe even naar rechts omdat de trap verbreede en dan weer door. Ik heb het uiteindelijk helemaal gehaald! En ik was niet eens helemaal bekaf! Beneden even op de trap gezeten om wat bij te komen. Toen kwam er een medewerker die vroeg of het goed ging. Ja hoor, prima. Kan ik mijn scootmobiel weer terug hebben. Geen probleem er kwam een ander die me door de gesloten deur hielp. Ik vertelde dat er iemand zou komen maar dat die niet kwam opdagen. Dat ik daarom zelf de hele trap afgelopen ben. Hij verontschuldigde zich daarvoor. xe2x80x9cJammer dat de avond zo slecht afloopt, meneer.xe2x80x9d Nee, helemaal niet jammer. Ik vind het juist een overwinning dat het mij gelukt is om die trap af te lopen! Alles bij elkaar is het de ene overwinning op de andere mijlpaal. Ik ben dan ook enorm trots dat ik het zo goed voor mekaar heb gekregen en dat ik dit heb kunnen doen.

Universum

Op de een of andere manier heeft het universum mij er toe begeleid om vanavond dit te kunnen meemaken. Een klein misverstand over de datum van de voorstelling, een paar dagen eerder al stoelen passen bij het theater, en dan dat stemmetje bij de bioscoop die zei xe2x80x9cGewoon doen!xe2x80x9d. En dat heb ik dus gedaan en voila! Ik heb weer een mijlpaal er bij gehaald.

Op deze wijze laat ik het ook gebeuren. Ik zie wel wat er op mijn pad komt en doe het dan ook gewoon. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik het doe. En dat maakt mijn leven een stuk eenvoudiger en zonder stress. Ik ga mee met de stroming zogezegd. Het moet niet meer volgens allerlei richtlijnen en eigen bedenkselen en zo. Wat er gebeurd is goed, op welke wijze dat zich ook aanbied. Ik voel me nu (midden in de nacht) enorm energiek en blij dat ik dit heb mogen meemaken. Mooi toch

Autorijden

Aan het einde van deze maand ga ik weer iets enorm spannends beleven. Ik heb een auto gereserveerd en ga heerlijk een hele dag rijden. Eerst naar Zandvoort om de zee te zien en proeven. Daarna door Noord-Holland, over de afsluitdijk en helemaal om het IJselmeer heen. Lekker de vrijheid van zelf dingen doen zonder afhankelijk te zijn van anderen. 

Morgen staat er een gratis seminar van Eelco de Boer op het programma en wie weet wat er in de komende weken en maanden allemaal gaat gebeuren! Ik kan haast niet wachten!

Groetjes,
Eric

Het is alweer een maand na de uitzending van Netwerk. Ik heb letterlijk honderden reacties binnen gekregen. Via alle kanalen zoals op mijn blogs en websites. Via twitter, facebook en linkedin. Via sms-jes en telefoontjes. Maar vooral ben ik overdonderd door de vele vele emails die ik mocht ontvangen. Vanwege de overvloed is het haast ondoenelijk om ze allemaal persoonlijk te beantwoorden. Ik wil wel iedereen ontzettend hartelijk bedanken voor de vele steun en giga energy boost die dit gegeven heeft om door te gaan met mijn lange project!

Ondertussen ga ik "gewoon" verder. Het gewicht blijft naar beneden gaan. Ik weeg nu 164 kilo (al 136 kilo afgevallen). De conditie blijft beter worden. Ik kan nu steeds makkelijker lopen en staan. Dat voelt enorm goed! Soms sta ik versteld van mezelf hoeveel meer ik nu al kan. Dan denk ik dat ik al moet stoppen of pauzeren maar dan hoeft het nog niet. In je hoofd ben je dan nog groot maar in werkelijkheid is dat al niet meer.

Wondverpleging gestopt

Ik heb alweer een aantal mijlpalen bereikt. Dit is zo leuk! Allereerst ben ik niet alleen compleet gestopt met de verzorging maar nu ook met de verpleging van de wond. De wond van 1 meter 30 is nu helemaal dicht en genezen in de 3 maanden na de operatie. Geen pijn heb ik gehad daarvan. Dat wil zeggen dat ik nu maar 1 keer per week de verpleging heb voor het spoelen van de katheter. En natuurlijk mijn huishoudelijke hulp 2x per week. Die wil ik niet kwijt hoor! Veel te gemakkelijk. Dat is op dinsdag en donderdag. De andere dagen van de week ben ik geheel vrij van alles. Wow! Vrijheid!

Auto rijden

Sinds mijn auto ontplofte op de snelweg in 2001 heb ik niet meer zelf gereden in een auto. Simpelweg omdat ik niet paste achter het stuur. Dit jaar heb ik 2 keer meegereden op de bijrijdersstoel wat ik al een openbaring vond om mee te maken. De gedachte om zelf weer eens te gaan rijden begon te groeien in mijn hoofd. Zou ik wel passen achter het stuur? Een paar weken geleden ben ik langs de autoverhuurbedrijven gegaan om te zien of ik met mijn scootmobiel daar naar binnen kon gaan en parkeren als ik een auto huur. De beste service en mogelijkheden voor mij biedt Hertz op de Overtoom. Heb me dus meteen aangemeld als klant. Maar ja, welke auto? Pas ik daarin. Dus een week later weer daarheen gegaan om te gaan "auto passen". Sommige auto's gaat prima, sommigen minder. Mijn buik die normaliter in de weg zat is nu mega minder dus daar zit het stuur niet tegen. Omdat de benen nog niet helemaal tegen elkaar aan kunnen is dat wat lastig bij sommige auto's.

Maar ja, een auto huren is wel eng. Stel je voor dat je na 100 meter al merkt dat het toch niet lukt omdat ik ergens vast komt te zitten in de auto. En kan ik nog wel goed rijden na al die jaren niet gereden te hebben? Hoe kan ik dat uitvinden zonder mij vast te leggen meteen? Hoe kan ik dat testen? Toen ik een reclame voor een nieuwe auto zag had ik het door. Ik kan een proefrit aanvragen! Dus de stoute schoenen aangetrokken en me aangemeld bij Toyota voor een proefrit in de Toyota Auris Full Hybrid en Toyota Prius. Waarom die? Omdat ik al jaren electrisch rij en ik dat wel heel gaaf zou vinden om dat ook in een auto te kunnen doen. Na een paar telefoontjes was ik afgelopen dinsdag uitgenodigd voor een proefrit in allebei.

Proefrijden

Best wel gespannen ging ik naar de Toyota dealer in Amsterdam Zuid-Oost. Ik werd allervriendelijkst ontvangen door een verkoper. Na de nodige papierenwinkel gingen we naar buiten. Ik had tegen de verkoper gezegd dat ik 3 belangrijke vragen had waar ik antwoord op hoopte te krijgen. Allereerst pas ik in de auto? Ten tweede kan ik nog goed rijden na al die jaren niet gereden te hebben? En als laatste hoe is de auto? De eerste vraag was al snel beantwoord. Ik pas uitstekend in de Auris. De stoel past prima om mij heen en ik voel me overal ondersteunt. De veiligheidsriem kon ook zonder problemen om. Dat is wel wennen zeg. In mijn gedachten ben ik nog te groot hiervoor maar de werkelijkheid heeft me al lang ingehaald dus.

Na uitleg over de knoppen en automaat ben ik er klaar voor. Voorzichtig rijd ik eerst achteruit en daarna vooruit het terrein af. Ik rij! Helemaal alleen zonder enige hulp of assistentie. Dat is wel heel wat anders dan niet zo lang geleden toen ik nog liggend vervoerd moest worden in een ambulance. Ik gil het uit van de opwinding! Dit voelt zooooo ontzettend goed en vertrouwd. Helemaal natuurlijk doe ik alle handelingen om te rijden. Alles gaat alsof ik al die tijd nog steeds gereden heb. Ik probeer natuurlijk ook even de snelweg en voor ik het weet zit ik al in IJburg. Daar draai ik weer om om weer terug te gaan. Zolang duurt de proefrit ook weer niet. Net een half uur na ik weg reed ben ik weer terug. Ik ben helemaal overdonderd door wat er net gebeurd is. Ik wil meer! Gelukkig kan dat direct door de proefrit met de Prius. Ook daarin ga ik helemaal uit mijn bol. Al gaat mijn voorkeur uit voor de Auris. Die zit nog comfortabeler. Met stapels brochures en prijslijsten ga ik weer terug naar huis. Dit voelt zo goed. Ik ga zeker binnenkort weer rijden. Het kan, het gaat goed en het voelt zo natuurlijk! Hertz, here I come

Webinar

In alle reacties op de uitzending van Netwerk zaten naast het respect ook vele vragen. Hoe hou je het vol? Wat voor operatie heb ik gehad? Wat zijn de risico's? Wat kan je wel en niet eten? Wat zijn de voordelen en nadelen van operatief afvallen? Om deze vragen en meer informatie te geven hou ik aanstaande woensdag (29 september 2010) om 20:00 uur een gratis webinar. Dat is een soortement van seminar maar dan via het internet. Ik zal dan, achter de webcam, informatie geven en de vragen zo veel mogelijk beantwoorden. Het webinar kun je gratis volgen op http://www.bariatrie.nl/webinar/. Het thema is operatief afvallen. Heb jij een vraag over afvallen met operaties? Wil je weten of het iets voor jou is? Stel dan je vraag vooraf op http://www.bariatrie.nl/webinar/29-09-2010/. Dit is voor mij ook weer een mijlpaal. De eerste keer dat ik een webinar ga houden. Kom jij ook kijken?

Eric

Vanavond was dan de uitzending van Netwerk. Met respect en gevoel voor stijl hebben Alje (redacteur) en Peter (cameraman) de reportage gemaakt. Echt bedankt daarvoor jongens. Als ik zo die beelden terug zie van hoe ik nog maar 2 jaar geleden was en kon doen en nu zie hoe het nu gaat dan is dat een enorm verschil. Het emotioneerd ook mij. Ik herken nog steeds heel goed die man in dat bed, maar ik ben naar mijn gevoel een heel stuk vooruit gegaan. Zowel fysiek als psychisch als spiritueel.

Ik ben vanavond werkelijk waar overdonderd door de vele berichten, emails, tweets, persoonlijke berichten en reacties op mijn websites. Ik ben daar zeer dankbaar voor. Absoluut mooi. Dit geeft mij weer vernieuwde energie en doorzettingsvermogen om door te gaan met mijn strijd tegen mijn gewicht.

Ook kreeg ik reacties van mensen die zich heel sterk herkenden in de reportage. Zodanig zelfs dat zij er ook moed en inzet door krijgen om voor hunzelf actie te gaan ondernemen. Daar krijg ik op mijn beurt tranen van in mijn ogen. Dat ontroert mij dat ik, door mij open en kwetsbaar op te stellen, anderen kan inspireren om ook over hun eigen situatie na te denken. Zelfs dat ze actie gaan ondernemen.

Het is mooi om te zien dat hoe meer je geeft, hoe meer je terug krijgt.

Het is nog maar 24 uur tot de officixc3xable lancering van het e-boek xe2x80x9cDe eerste 100 kiloxe2x80x9d. Morgenavond begint om 20:25 uur de uitzending van Netwerk op Nederland 2. Daarna is de lancering om 21:00 uur.

De lancering zal te zien zijn op:

http://www.bariatrie.nl/boeken/de-eerste-100-kilo/

Je kunt je daar ook aanmelden voor de Early Bird VIP Club. Als lid van de xe2x80x9cEarly Bird VIP Clubxe2x80x9d krijg je exclusief 1 uur eerder toegang tot de aanbieding. Zo ben je dus iedereen voor en verzekerd van het e-boek wanneer je besluit er een te bestellen! Als lid van de Early Bird VIP Club krijg je ook allerlei exclusieve aanbiedingen en kortingen. (Echt een aanrader wanneer je gexc3xafnteresseerd bent!)

Met vriendelijke groet,
Eric Verberne